مسلما منظور از اين قوم همان مشركان عرب مىباشد و اگر گفته شود به اعتقاد ما هيچ امتى بدون انذار كننده نبوده ، و زمين هرگز از حجت خدا خالى نخواهد شد ، بعلاوه در آيه 24 سوره فاطر خوانديم وَإِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِيها نَذِيرٌ : « هيچ امتى نبود مگر اينكه بيم دهنده اى در آنها وجود داشت . در پاسخ مىگوئيم منظور از آيه مورد بحث انذار كننده آشكار و پيامبر بزرگى است كه آوازه او همه جا بپيچد ، و گرنه در هر زمانى حجت الهى براى مشتاقان و طالبان وجود دارد ، و اگر مىبينيم دوران ميان حضرت مسيح ع و قيام پيامبر اسلام ص را دوران فترت شمرده‌اند نه به اين معنى است كه مطلقا حجت الهى براى آنها وجود نداشته ، بلكه فترت از نظر قيام پيامبران بزرگ و اولو العزم است . أمير مؤمنان على ع در اين زمينه مىفرمايد : ان اللَّه بعث محمدا ( ص ) و ليس احد من العرب يقرأ كتابا و لا يدعى نبوة ! : « خداوند هنگامى محمد را مبعوث ساخت كه احدى از عرب كتاب آسمانى نمىخواند و ادعاى نبوت نمىكرد ( نهج البلاغه خطبه 33 و 104 ) . به هر حال هدف از نزول قرآن اين بود كه مردم غافل را هشيار ، و خوابزدگان را بيدار سازد ، و خطراتى كه آنها را احاطه كرده و گناهانى كه در آن فرو رفته‌اند و شرك و فسادى كه به آن آلوده شده‌اند به آنها يادآورى كند ، آرى قرآن كه پايه آگاهى و بيدارى ، و كتاب پاكسازى دل و جان است .